نشانه­شناسي از جمله دانش­هاي نويني است که از قرن پيش وارد قلمرو پژوهش معاصر شده و به دانش کليدي در برخي رشته­ها تبديل گرديده است. اين دانش در خلال درس­هاي زبان شناسي ژنوي، مونژن فردينان دوسوسور موجوديت يافت. نجيب محفوظ از آن دسته نويسندگاني است که با بکارگيري زبان رمز و استفاده از نشانه ها مقصود خويش را بيان می­نمايد. وي در اين رمانِ اجتماعي با ابزار نشانه، خيانت حاکم بر جامعه­ي طبقاتي مصر را به تصوير می­کشد.